2. Sypiące się skały

     Patrzyła jak kule ognia wzbijają się w powietrze, między nimi shurikeny wirowały w narzuconym przez ninje tańcu, lądując prosto w środek tarczy. Na przemian w niebo wznosiły się pioruny przeplatane z płomieniami. Była szczęśliwa, pierwszy raz od kilkunastu miesięcy, na prawdę, niepodważalnie szczęśliwa. Jej marzenia, a właściwie marzenie, 3 dni temu je dogoniła, a raczej jego. Zaśmiała się cichutko pod nosem jak mała dziewczynka. Nie myślała, że odwzajemnione uczucie może być tak kojące dla duszy. Tak, zmieniła się, uspokoiła. Miesiąc temu, kiedy miłość jej życia wróciła do wioski nawet nie myślała, że przydarzy jej się taka sytuacja. Wróciła myślami do tamtego dnia.

Jak zwykle po skończonym dyżurze w szpitalu udała się na skały aby potrenować. To było jej miejsce, daleko za wioską, ustronne tak, aby nie wywołała trzęsień mogących zaniepokoić mieszkańców. Nie śpieszyła się, to był dobry dzień. Mali pacjenci którymi się zajmowała powoli wracali do zdrowia. Sprawiało jej ogromną satysfakcję pracowanie z dziećmi. Mijając bramę wioski, przywitała się ze strażnikami – o dziwo, zwykle znudzeni dzisiaj byli wyjątkowo ożywieni, spięci.

- ohayo, czy coś się dzieję? – zapytała zaintrygowana. Jeden z nich jej przytaknął.

- Czekamy. Dzisiaj ma się pojawić Uchiha. – Głośno wessała powietrze „Sasuke” Przebiegło przez jej myśl. „więc to dzisiaj”. Przytaknęła strażnikom i pożegnała się z nimi. Nie mogła opanować drżenia, ale dlaczego? Myślała, że się zmieniła. Winiła się o wyjazd Naruto, a później Sasuke, oczywiście zamknęła się w sobie po wyjeździe Uchichy, nie umiała go zatrzymać, ale myślała, że stała się silniejsza nie tylko fizycznie. W pewnym sensie bała się spotkania z nim ale również strasznie chciała go zobaczyć.

 Dotarła na pole treningowe. 

Trening był ciężki i wyczerpujący – ale właśnie tego potrzebowała, odskoczni od kłębiących się myśli. Kiedy zaczęła się zbierać z powrotem do wioski, ściemniało się. Nagle przed nią pojawił się jeden ninja z wioski.

- Sakura-san! Jesteś pilnie potrzebna w szpitalu!- przytaknęła, biegli ile sił w nogach. Kilka chwil później byli już na miejscu.

- Sakura! Dobrze, że jesteś! – krzyknęła Tsunade – przygotujesz odtrutkę dla dziewczyny która leży w Sali numer 5. – Hokage była w trakcie leczenia 4ki shibobi z poważnymi obrażeniami, asystowała jej Shizune.

- co się stało? – zapytała Sakura, przebierając się w fartuch i dezynfekując ręce.

- ekipa eskortująca Sasuke do wioski została zaatakowana przez dwóch członków Akatsuki. Sasuke zajmuje się właśnie Ino, spokojnie nie został otruty, ty musisz się zająć jego towarzyszką. Dasz radę przeprowadzić operację? – Piąta zmierzyła młodą Haruno od stóp do głów, była cała brudna i poobdzierana.

- tak – przytaknęła – zostało mi jeszcze trochę czakry.

Biegnąc do izolatki w której znajdowała się niejaka Karin, Sakura w głowie miała ciągle Sasuke. Jak bardzo się zmienił? Weszła z hukiem do Sali, związała włosy i kazała przygotować potrzebne miski i zioła do przeprowadzenia usunięcia szkodliwej substancji z ciała dziewczyny. Krzątała się przy wijącej się z bólu Karin i przygotowywała wszystko. Kiedy podniosła głowę, jej oczy spotkały się z innymi, za tymi których nie widziała prawie 3 lata. Izolatki były przedzielone jedynie szybą, w drugiej leczony przez blondynkę siedział poharatany shinobi, jego czarne jak węgiel tęczówki wyrażały zaciekawienie, Sakura zamarła i patrzyła się w te oczy jak zahipnotyzowana. Nie wiedziała czy trwało to 30 sekund czy 10 minut, gdyby nie Ino, która szarpnęła delikatnie Sasuke żeby się odwrócił, nie wie czy dałaby radę odwrócić wzrok. Otrząsnęła się szybko i zabrała do operacji. Po 2 godzinach opuściła pomieszczenie.

Zerwała się nagle i przeskoczyła w inne miejsce, ponieważ skały za nią zaczęły się obsypywać przez niedalekie uderzenie. Sasuke spojrzał tylko w jej stronę, po czym wrócił do treningu. Kiedy Sakura usadowiła się wygodnie w kolejnym punkcie obserwacyjnym wróciła do wspomnień.

Przez zamknięte drzwi słyszała podniesiony głos byłej przyjaciółki:

- Ty chyba jesteś niepoważny! Albo się położysz i przestaniesz zgrywać twardziela albo cię znokautuję – powiedziała już spokojniej Ino. – Nie interesują mnie twoje zachcianki, nikomu nie zaimponujesz szwędając się teraz po mieście. Kładź się.... Ty albo masz udar, albo nie rozumiesz co do Ciebie mówię. Przyniosę Ci coś do jedzenia książę ciemności.

Niestety nie słyszała jego głosu, mówił zbyt cicho. Jednakże świetnie mogła wyobrazić sobie jego niezadowoloną minę. Przez moment wahała się czy wejść do pomieszczenia, kiedy miała już odchodzić drzwi się otworzyły, wymieniły z Ino tylko spojrzenia i każda z nich zaczęła iść w swoją stronę. Sakura nie wytrzymała i zapytała.

- ironia losu, prawda? – odpowiedziała jej cisza – ostatnim razem chciałaś go zabić, a teraz musiałaś uratować mu życie – blondynka zatrzymała się.

- jakbym chciała go zabić, już by nie żył. Nie mieszaj się w sprawy, których nie rozumiesz Sakura.

Przez ostatnie dni ciągle trenowała zdała od wioski żeby uspokoić myśli. Bywała w szpitalu ale ani razu nie odwiedziła Sasuke. Jedynie z informacji przekazywanych od Tsunade, wiedziała, że Ino była u niego codziennie. Serce kuło ją z zazdrości, jednak wiedziała, że Ino nie chodzi do niego towarzysko. Tylko ona nie bała się mu przeciwstawić, nakrzyczeć na niego bądź użyć siły kiedy będzie trzeba. Trzy miesiące po odejściu Naruto, Sasuke i Ino wdali się w bójkę. Nikt nie wie o co dokładnie poszło, jednakże sprawa była na tyle poważna, że zostali rozdzieleni przez joninów. Wśród nich był Kakashi sensej, z jego relacji wynikało, że Ino mogła z łatwością pokonać Uchihe. W Akademii byli najlepszymi uczniami w klasie, jednak Sakura nigdy nie podejrzewałaby, że Ino może być tak silna, to by oznaczało, że podczas egzaminu na chunina potraktowała walkę z nią jako litość..

Wracając do Sasuke, oczywiście, że sama chciałaby się z nim spotkać – ale co miałaby mu powiedzieć? Przy ich ostatnim spotkaniu przy moście o mało jej nie zabił, a ona jak głupia nadal wierzyła. 

Szła szpitalnym korytarzem, nogi same ją przyniosły pod salę nr 136. Stanęła pod drzwiami, już podniosła rękę żeby zapukać lecz znowu usłyszała głos blondynki. Nie zrozumiała ani słowa, nastała cisza. Sakura przez moment znowu się zawahała lecz wtedy usłyszała najmniej oczekiwaną rzecz. Śmiech. I to nie tylko Ino się śmiała, Sasuke również. Nawet nie wiedziała, że ma taki piękny śmiech. Nie brzmiał on co prawda radośnie ale już sam ten dźwięk roztopił jej serce. Opuściła rękę. To nie był dobry dzień na odwiedziny. Opuściła głowę i w tym samym momencie drzwi się otworzyły. Uniosła oczy, zobaczyła przed sobą czarną koszulkę – przełknęła głośniej ślinę i podniosła głowę wyżej – jej oczom ukazała się twarz Sasuke. „piękny” przeszło jej przez myśl.

- Nie ładnie tak podsłuchiwać, Sakura. – powiedział nisko.

Zamknęła buzie, odwaga jej wróciła. Prychnęła cicho i odeszła spod Sali.

Tego samego dnia udała się do pobliskiej restauracji zjeść jakąś szybką kolację. Skoro jej rodziców nie było w domu mogła sobie pozwolić na odrobinę luksusu. Zamówiła posiłek i butelke sake, całkiem jak Tsunade sama…„Co się ze mną dzieje? Myślałam, że dorosłam, zmieniłam się. Jak widać nie aż tak bardzo jak myślałam.” Ktoś do niej podszedł.

- Sasuke? – zapytała zdziwiona. Chłopak usiadł na przeciwko, zamówił sobie danie i nadal nic nie mówiąc patrzył się na kunoichi. W Sakurze wzbierał gniew „jak on śmie” myślała. Coraz bardziej czerwona, zacisnęła ręce w pięści.

- Czego chcesz? – zapytała na tyle oschle na ile było ją stać. Nie doczekała się odpowiedzi. – powtarzam, czego chcesz? Odpowiedz mi. Jak śmiesz. Pojawiasz się i znikasz licząc, że za każdym razem dam z siebie robić kretynkę? – uderzyła w stół – koniec z tym Sasuke! Powiedz czego chcesz i przestań robić ze mnie wariatkę.

Widać było, że zaskoczyła go jej reakcja. Kelnerka przyniosła zamówione jedzenie jednak żadne z nich nie zwróciło na nią uwagi. Patrzyli sobie w oczy mierząc się na wzajem. Odbywała się między nimi emocjonalna walka

- Przepraszam – powiedział cicho

- Co?

- Przepraszam

- za co przepraszasz? – zapytała jeszcze bardziej zła

- za wszystko co zrobiłem.

Sakurze popłynęła jedna łza, którą szybko wytarła. Posiłek dokończyli w milczeniu.