7. Durna smarkula

Ino wleciała zdyszana do mieszkania, było po 13 ponieważ nie śpieszyła się tak jak do Suny. Kwiaciarnia była zamknięta, jej rodziców też nie było nigdzie widać. Na stole leżała kartka.

„ Nie wiemy kiedy wrócisz z misji, pojechaliśmy do wioski Johame z okazji urodzin taty. W lodówce masz troszkę dango i tortu ryżowego ~ I.Y ”

Blondynce zrobiło się przykro, liczyła, że zdąży złożyć jeszcze tacie życzenia urodzinowe. Trudno takie życie shinobi. Ino zjadła obiad i udała się na parter otworzyć kwiaciarnie. Miała ze sobą kilka zwojów medycznych i zamierzała się pouczyć. Ale najpierw obowiązki! Otworzyła drzwi wpuszczając ciepłe powietrze do środka. Powymieniała kwiaty w wazonach układając nowe kompozycje. Powycierała kurze i posegregowała nasionka. Teraz miała czas aby usiąść i potrenować na ledwo żyjących roślinkach. „To świetne ćwiczenia na kontrolę chakry. Swoją drogą, ludzie są dzisiaj dziwnie zabiegani”. Przed wejściem do kwiaciarni widziała tylko jak wszyscy przemykają w tą i z powrotem. Jednak dzisiaj nie miała ochoty nigdzie wychodzić, wolała posiedzieć i zrobić coś pożytecznego. Mimo, że już od jakiegoś czasu leczyła ludzi, to często jak nie miała klientów powtarzała podstawy, tak aby kontrolować przepływ chakry w lepszym stopniu.

Tymczasem, dwoje przystojnych shinobi, po skończonym obiedzie, zmierzało powolnym krokiem w stronę domu Naruto. Było to niewielkie dwupokojowe mieszkanie w południowej części Konohy. Wojownicy byli wcześniej u notariusza, który wyznaczył datę spotkania dotyczącego podziału majątków Uchihów, oraz wydał Naruto, majątek jego rodziców. Dzięki temu, mógł rozpocząć budowę rezydencji klanowej.

Idąc nie zwracali uwagi na spojrzenia mieszkańców. Niektórzy im dziękowali, inni się kłaniali, a jeszcze inni przed nimi chowali. W parę sekund Naruto, oraz Itachi zostali wzorami do naśladowania, a także, głównym tematem rozmów w wiosce i poza nią. Ponieważ Hokage wysłała posłańców do innych wiosek z informacjami na temat ostatnich wydarzeń.

- żałosne – prychnął Itachi, kilka godzin temu uważali mnie za zło tego świata, a teraz się kłaniają. – popatrzył po ludziach. – Przez to, nawet spokojnie nie będę mógł się zabawić, bo każdy mnie rozpozna.

- Lepiej, żeby Ci dziękowali niż bezskutecznie próbowali cie zabić – odparł beznamiętnie podchodząc do drzwi mieszkania. – jakie masz na dzisiaj plany?

- Chciałbym pójść na grób rodziców. Byłem tam tylko raz – powiedział zmienionym głosem – poza tym musze załatwić jeszcze kilka rzeczy. Kupić jakieś ubrania... życie nomada nie należy do najprzyjemniejszych. Mam zamiar nadrobić te kilka lat.

- Musimy się napić, co ty na to?

- Może nie dzisiaj. Ale jutro bardzo chętnie. Tylko..sami? – zapytał z przebiegłym uśmiechem na twarzy

- Powiem Hinacie i Ino żeby przyszły

- Możliwe są?

- W moim wieku, ale nie radzę ich dotykać – zagroził

- Spokojnie, i tak niemiałbym zamiaru. Wole doświadczone kobiety. – Uchiha westchnął – no cóż, najpierw z masą facetów, a teraz w celibacie przez rozpoznawalność. Cholera, żyć nie umierać.

- Masz racje, 24 lata.. na starego grzyba, młoda nie poleci – zażartował blondyn.

- Żebyś się nie zdziwił przyjacielu.

---------------------------

- no malutki, damy rade – powiedziała Ino do ledwo dychającego wróbelka. Ptaszek wpadł do kwiaciarni i odbił się od ściany, uciekając przed osiedlowym kotem. Był poobijany i miał złamane skrzydełko. Yamanaka położyła go na ladzie i zabrała się do oglądania zwierzęcia. Złożyła ręce w pieczęć, wypuściła chakrę z rąk i zaczęła leczenie swojego małego pacjenta. Było to łatwiejsze od leczenia ludzi lecz złamanie było poważniejsze niż myślała. Wiele jej brakowało do Sakury, jednak nie poddawała się i ćwiczyła kiedy tylko mogła, a im więcej różnych przypadków tym lepsza praktyka i szybsze działanie przy realnym zagrożeniu.

Przed kwiaciarnią stał czarnowłosy mężczyzna. Przyglądał się chwile poczynaniom kwiaciarki po czym wszedł do środka. Ino usłyszała dzwoneczek.

- Ohayo – przywitała klienta nie odrywając wzroku od swojego małego pacjenta. Ptaszek wstał na nóżki, rozłożył skrzydełka i wyleciał przez uchylone drzwi mijając mężczyznę. Ino spojrzała za wylatującym wróbelkiem z lekkim uśmiechem na twarzy. ~udało się!~

- Ohayo – usłyszała i skupiła swój wzrok na przybyszu.

- Ok mam udar, koniec z misjiami w Sunie. – obeszła ladę dookoła i stanęła naprzeciwko mężczyzny –Nie wiedziałam, że kwiaciarnia moich rodziców jest znana nawet w przestępczym świecie.

- Nie jestem przestępcą – syknął Itachi.

- tak, jasne. To tak samo jak z alkoholikiem. – Uchihe rozbawiły te słowa, mimo tego jego oczy pozostały zimne. Pod takim spojrzeniem wszyscy zamierali ze strachu. Ino jednak to nie obeszło. „co za durne dziecko” pomyślał. W tym czasie Ino zauważyła, że jej przyjaciółka wchodzi do kwiaciarni. Pociągnęła przybysza za półki.

- nie wychodź, dopóki nie powiem – ostrzegła. Itachi był na skraju wyprowadzenia z równowagi, jednak został w miejscu spragniony nawet tak trywialnej rozrywki.

- ohayo Hinata! – przywiatała się lekko poddenerwowana Ino.

- ohayo, słuchaj wiem, że dopiero wróciłaś. Spiesze się na trening z ojcem już jestem spóźniona więc tylko zarysuje ci sytuacje – zaczęła zdyszana -  Itachi Uchiha wrócił do wioski i został uniewinniony, to wszystko była wina starszyzny, w bardzo ogólnym skrócie, a i Naruto oficjalnie przejął nazwisko ojca i od dzisiaj jest Namikadze!

- widziałaś Sasuke? – zapytała blondynka.

- nie. Lece na trening porozmawiamy później, pa!

Ino zaczęła się śmiać, nie wiedziała czy z nieporozumienia które zaszło, ze współczucia czy z tego, że miałą racje.  Itachi wyszedł zza półki.

- jak to jest, że shinobi nie potrafi dowiedzieć się banalnych informacji po powrocie do wioski?

- Widać, że bycie dupkiem jest u was rodzinne- powiedziała zła

- Lubisz mojego braciszka? Mam nadzieję, że godnie reprezentował klan

- Tak, jak wiem, że się spotkamy to nie zakładam stanika – odbiła piłeczkę złośliwie.

- cóż, w takim razie musze mu przekazać, że ma tak oddaną fankę.

- pomyślałby, że masz wylew – uśmiechnęła się – chociaż nie uważam, że chciałby rozmawiać z zabójcą swoich rodziców.

- posłuchaj smarkulo – Itachi włączył sharingana, ewidentnie wytrąciła go z równowagi – jesteś..

- nie to ty posłuchaj, wiem, że to była twoja misja. Trzeba być bez uczuć żeby zdobyć się na taki czyn. Masz mój pełen podziw. Ja bym tak nie potrafiła, nawet nie poinformować po kilku latach swojego brata, który tyle czasu cię szukał.

- nie potrafiłabyś bo jesteś tylko nic nie wartą małolatą – prawie krzyczał – takie dzieci jak ty, w ogóle nie powin..

- nie jestem dzieckiem – przerwała mu – posiadanie empatii nie wiąże się z..- zadzwonił dzwoneczek i do kwiacairni wszedł Asuma.

- Ino, witaj Itachi – przywitali się – przyszedłeś po kwiaty?

- Kope lat Asuma-sama. Nie skończyliśmy. – Itachi wyminął Sarutobiego zapominając po co w ogóle tam wchodził. Ino szybko sprzedała sensejowi maki, po które przyszedł po czym pobiegła na górę po zwój na którym ćwiczyła z TenTen, zamknęła kwiaciarnie i wybiegła w pośpiechu.

W tym czasie, Hinata biegła na trening ze swoim tatą i kuzynem. Była już spóźniona i wiedziała, że będzie musiała się nieźle tłumaczyć ze swojej niesubordynacji. Zamyślona skręciła w kolejną alejkę zderzając się z czyimś torsem…

- przepraszam, nie zauważyłam – zaczęła słodkim głosem – Naruto! – krzyknęła cicho

- czy do każdego faceta mówisz w taki sposób? Czemu do mnie zwracasz się inaczej?

- w jaki sposób? – spytała poważnie – przecież ja za każdym raze..

- w taki kobiecy, delikatny sposób – powiedział zły – dlaczego do mnie zwracasz się inaczej? – dziewczynie wróciła odwaga „no Hinata, skup się na tym co ćwiczyłyście z Ino” – pomyślała.

- czy ty aby nie jesteś zazdrosny? – spróbowała flirtować Naruto objął ją w pasie i mruknął do ucha

- mhmm, a nawet jeśli? – i po odwadze. Hinata ponownie zrobiła się czerwona. Naruto zaśmiał się lekko jednak nadal nie wypuścił dziewczyny z objęć – co ty na to, abyście przyszły jutrze do mnie z Ino? Chielibyśmy opić powrót Itachiego i moje odzyskanie nazwiska.

- pewnie, Ino sama ostatnio chciała mnie wyciągnąć. A reszta też będzie?

- Niee, jeszcze nie teraz. Będą się krępowali albo bali, a ja chce się dobrze bawić.

- a skąd pomysł, że Ino się nie będzie bała? – Naruto spojrzał  tylko z politowaniem.

- Ino nie boi się niczego, to o 17?

- tak będziemy, zrobimy sushi i dango – i próbowała wydostać się z ramion mężczyzny

- tylko tyle?

- co? – zapytała mało inteligentnie. Wtedy Naruto złapał ją za policzek i delikatnie pocałował.

- do zobaczenia – zostawił zaskoczoną dziewczynę.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ino biegła ile sił w nogach, mijała zaskoczonych przechodniów, jednak nie miała zamiaru zwolnić. Była wściekła, na siebie, na to że jej nie było, że się nie zainteresowała co działo się w wiosce zaraz po powrocie z misji. Gdyby tylko tu była, to .. wbiegając za róg wpadła na przeszkodę odbijając się od niej.

- przepraszam, ja.. Sakura! – poderwała się z ziemi – gdzie jest Sasuke?

- nie możesz pilnować swojego życia Ino? – gdyby ludzie mogli pluć jadem, Sakura w tym momencie wystrzeliła niczym żmija.

- Sakura ty chyba nic nie rozumiesz, pytam ostatni raz gdzie do cholery jest teraz Sasuke?! – różowo włosa założyła ręce. – Ty sama nie wiesz co? – powiedziała Ino, a Haruno popatrzyła na swoje palce – oczywiście że nie, nie będę marnować na ciebie czasu.

I ruszyła zostawiając swoją była przyjaciółkę za plecami. Skoro Sakura nie wiedziała gdzie on jest mógł być tylko w jednym miejscu. Blondynka wyskoczyła za zachodnią bramę wioski i wbiegła do pobliskiego lasu. ~szybciej, szybciej, szybciej…~ skakała z drzewa na drzewo aż jej oczom ukazała się wielka polana, przebiegła przez nią najszybciej jak umiała i znowu wbiegła w zalesienie ~jeszcze kawałek~ między drzewami już było widać prześwity, słychać było szum wody. Ino zatrzymała się, na skraju lasu i zobaczyła znajomą sylwetkę siedząca na kamieniu plecami do niej. Westchnęła cicho i powoli podeszła do chłopaka. Wzdrygnął się czując jej rękę na ramieniu ~aż tak rozkojarzony, że nawet mnie nie słyszałeś~ pomyślała. Sasuke nadal nie podnosił głowy, wyglądał całkiem jak kilka lat temu.

- och Sasuke – usiadła obok niego i mocno przytuliła – rozumiem, że trochę tu posiedzimy? – czarnowłosy tylko pokiwał głową i lekko się zatrząsnął w ramionach przyjaciółki..