4. Ciężkie pięknego początki

          Blondas udał się do swojego starego mieszkania, wszędzie spoczywała gruba warstwa kurzu, jednak samo lokum nie zostało naruszone. Uśmiechnął się krzywo widząc zdjęcie swojej drużyny przy łóżku i schował je do szuflady. Odświeżył się i przebrał w swój codzienny strój – czarne spodnie i pomarańczową bluzę. Założył kaburę, sandały i wyszedł z domu. Idąc przyciągał spojrzenia wielu przechodni. Dziewczyny, widząc na ulicy nowego przystojniaka szeptały do siebie i chichotały. Było koło godziny 14tej, ~czas na Ichiraku~

Po drodze usłyszał swoje imię:

- Naruto-kun! Poczekaj – Hinata podbiegła do niego. Posłał jej jedynie pytające spojrzenie.

- Może chciałbyś pójść z nami wieczorem do restauracji? – do Hinaty doszli Shikamaru, Choji oraz Kiba.

- Wolałbym zostać sam – powiedział blondyn

- Lubisz samotność? – zapytał Choji

- Nikt nie lubi samotności. Nie chce żebyście uważali mnie za kogoś kim nie jestem. Prawda prowadzi do rozczarowań.

Swoimi słowami zadziwił wszystkich – ponownie. Zachowanie Uzumakiego w gabinecie Hokage tłumaczyli zmęczeniem po podróży i długą nieobecnością w wiosce. Tak na prawdę, żadne z nich nie mogło przyjąć drastycznej zmiany, która w nim zaszła. Ino trenując z Naruto przed jego wyjazdem z wioski była przyzwyczajona do jego zmian nastroju, jednak nie sądziła, że będzie to permanentne. Blondyn był zawsze wesołym, zabawnym i niezdarnym chłopakiem, który ponad życie cenił swoich przyjaciół. Teraz zachowywał się jak odosobniony, zimny i pewnej każdej wypowiedzianej czy zrobionej rzeczy facet.

Na horyzoncie pojawił się Sasuke z Sakurą. Podeszli z kamiennymi twarzami do grupki, kiedy Sasuke miał już się odezwać poczuł jak ktoś na niego wpada z zza rogu. Razem z napastnikiem polecieli na ziemie.

- INO !!!! złaź natychmiast z Sasuke – krzyknęła różowowłosa.

Ino tylko przewróciła się na bok i leżąc nadal na ziemi zaczęła głośno śmiać z miny Uchihy. Na początku był mega zdezorientowany, jednak później zerknął na nią krzywo - chciał ją ewidentnie zabić. Blondynka nie mogła pozbierać się ze śmiechu. Hinata i Kiba widząc jej rozbawienie do niej dołączyli. Naruto zmierzył Yamanake wzrokiem i prychnął:

- a ty jak zwykle w dresie i z liśćmi we włosach. Nic się nie zmieniło od kilku lat, co Ino? – dziewczyna jedynie pokazała mu język i zwróciła się do Hinaty.

- pomóż mi w kwiaciarni do zamknięcia, mama musiała pilnie wyjść do starszyzny – Granatowowłosa jej przytaknęła – ale pod jednym warunkiem – zagroziła przyjaciółce palcem – później wszyscy pójdziemy na kolacje, 20:00 w Sakumo ! Ubierzcie się ładnie.

- Hai, hai dla ciebie wszystko Hinaciu.

- Ino! Nie nazywaj mnie tak – odwróciła się do Naruto – proszę też przyjdź, dawno nie byliśmy wszyscy razem jak kiedyś

- Hai Hinaciu – rzucił na odchodne Naruto i udał się w stronę Ichiraku.

W kwiaciarni:

Czerwona jak burak Hinata przestawiała wazony, Ino przez jakiś czas się jej przyglądała.

- No, no wiedziałam, że zrobiłaś postępy, jednak nie sądziłam, że jak zobaczysz Naruto będą one tak widoczne – uśmiechnęła się widząc, że granatowowłosa zrobiła się jeszcze bardziej czerwona – e, tylko mi tu nie zemdlej.

- Ino! Nie uważasz, że on się bardzo zmienił? Może to oszust?! Jak obserwowałam Naruto, nie był szczęśliwy kiedy był sam, ale w towarzystwie wyglądał na zadowolonego. Teraz jest inaczej.

- hmmm… Naruto jako dziecko przychodził do mnie do domu. I raczej zawsze był poważny. Sądzę, że dorastając jego charakter tylko się wyostrzył, ale mogę się mylić. No i zrobił się bardzo przystojny – dodała z zawadiacką miną, a Hinata mimo, że to było prawie nie możliwe, zrobiła się jeszcze bardziej czerwona.

- Też to zauważyłaś…- spuściła wzrok – ale jak to u Ciebie w domu?!

- Myślałam, że ci o tym mówiłam. – zamyśliła się – odkąd pamiętam nikt nie chciał się bawić z Naruto. Rodzice im nie pozwalali z resztą sama wiesz jak to było. Pewnego dnia, mieliśmy może 5/6 lat,  spotkałam go zakrwawionego na ulicy, dostał łomot od jakiś starszaków. I zaprowadziłam go do siebie. Mój tata go opatrzył a mama ugotowała obiad i dała mu dużo na wynos. Na początku się stawiał ale potem przyszedł Shikamaru z ojcem i bardzo dobrze się bawiliśmy. Moi rodzice nawet zaoferowali mu pomoc, ale podziękował i wyszedł. Po tamtym zdarzeniu od czasu do czasu bawiliśmy się na dworze i czasami przychodził do nas jeść. Potem było mu chyba głupio i to się zatarło. – wzruszyła ramionami.

Hinata nic nie powiedziała tylko zabrała się do pracy. Przyjaciółka obserwowała ją przez chwilę po czym również zakasała rękawy. Tego popołudnia w kwiaciarni było wielu klientów, a wszystko przez to, że jutro z samego rana dzieci z Akademii będą czyścić groby poległych shinobich na cmentarzu. Piękny gest zorganizowany przez Iruke-senseia.

Zbliżała się 19, Ino obsłużyła ostatnią osobę i zabrała się za zamykanie kwiaciarni.

- Ohayo Hinata – do pomieszczenia weszła matka blondynki, granatowowłosa ukłoniła się – bardzo dużo kwiatów dzisiaj nam zeszło. Jutro z samego rana będę szła do lasów za murami Konohy po zapasy. Kwiaciarnia będzie zamknięta więc masz wolne córeczko. – uśmiechnęła się. Ino odetchnęła i odwzajemniła uśmiech.

- To bardzo dobrze się składa, bo idziemy dzisiaj do restauracji.

- Restauracji? – powtórzyła.

- Naruto wrócił, chcemy się z nim zobaczyć, nadrobić zaległości

- Pozdrów go i zaproś na obiad, a teraz lećcie się szykować. Ja tutaj pozamykam. Bardzo mi dzisiaj pomogłyście, dziękuję.

Hinata pożegnała się z panią Yamanaka i obie z blondynką pobiegły na górę do jej pokoju. Nie miały wiele czasu, dlatego nie było mowy aby Hinata poszła się do siebie przebrać. Kunoichi przegrzebały szafę Ino i każda znalazła coś dla siebie – no prawie, bo Hinata w ostatnim momencie wyrwała przyjaciółce spodnie.

- Nie ma mowy! Dzisiaj ty też masz się ładnie ubrać. Zakładaj kimono!

Ino zrobiła kwaśną minę i wzięła od Hyuugi bordowe kimono. Miała w swojej szafie tylko trzy codzienne kimona ( bordowe, czarne w kwiaty i fioletowe) , ponieważ bardzo nie lubiła ich nosić. Każda kobieta powinna mieć przynajmniej jedno długie odświętne, na specjalne uroczystości, jednak blondynka była najwidoczniej wyjątkiem od reguły. Hinata również wzięła kimono, tylko że sobie wybrała fioletowe. Obie kreacje są na długi rękaw i sięgają ledwo do kolana.

- no, jeszcze tylko włosy! – niezadowolona blondynka dostała szczotką w tors.

- niech ci będzie, ale kitka zostaje ! – podniosła palec do góry i zrobiła minę zabraniającą sprzeciwu. Hinata ciężko odetchnęła jednak przytaknęła koleżance. I tak cud, że dało się ją namówić na kimono.

Obie dziewczyny zabrały jeszcze portfele ( tu chwała, że kimona Ino są z kieszeniami ) ubrały sandały i udały się w stronę restauracji.